همانا زاهدين در دنيا زمين را بستر خود گرفتند و خاك را فرش و آب را بوى خوش خود و خويشتن را از دنيا قيچى كردند . همانا هر كه مشتاق بهشت شود ، از شهوتها فراموش كند و هر كه از دوزخ بترسد از محرمات رو گرداند و هر كه در دنيا زهد ورزد ، مصيبتها بر او آسان شود . همانا خدا را بندگانى است كه گويا اهل بهشت را جاودان در بهشت ديده و اهل دوزخ را در دوزخ گرفتار عذاب ديده‌اند ، مردم از شر آنها در امانند ، دلشان غمگين است ، عفت نفس دارند ، حاجاتشان سبك است ، چند روزى صبر كردند و باستراحت طولانى قيامت رسيدند . اما شب گامهايشان براى عبادت صف كشيده ، اشكشان بر چهره جاريست و بپروردگار خويش پناه برند و براى آزادى خود ( از آتش دوزخ ) كوشش كنند . و اما روز خويشتن دارانى باشند ، دانشمند ، نيكوكار و پرهيزگار ، در لاغرى مانند چوبه تيرى كه ترس از عبادت آنها را تراشيده ، هر كه به آنها نگرد ، گويد بيمارند - در صورتى كه بيمارى ندارند - يا گويند ديوانه‌اند ، در صورتى كه بامر بزرگى كه ياد آتش دوزخ و وضع آنست گرفتارند . 16 - جابر گويد : خدمت امام باقر عليه السلام ، رسيدم ، حضرت فرمود : اى جابر به خدا كه من غمگين و دلگرفته‌ام ، عرضكردم : قربانت ، گرفتارى و غم دل شما چيست ؟ فرمود : اى جابر ! همانا خالص و صافى